راه و رگه

رشته اپیزود چجوری صحبت کنیم، قسمت دوم

رشته اپیزود چجوری صحبت کنیم، قسمت اول
 

امروزه ملت‌ها (بچه‌ها) به این دلیل شکست میخورند که نهادهای اقتصادی استثماریشان (خانواده‌ها) انگیزه های مورد نیاز برای پس انداز(تلاش), سرمایه گذاری(مسئولیت پذیری) و نوآوری(تغییر) را در مردم(کودکان) به وجود نمی آورند. امنیت(پذیرش) ، حقوق مالکیت(تمرکز روی رفتار) و پیش بینی پذیری آینده(قانون و روتین داشتن) پیش شرط اساسی شکوفایی هست.

تبصره:
بچه‌هایی که توی این حس‌ها خیلی ضعیفن، شاید اولایی که این بازی‌ها رو تجربه کنن، مقاومت داشته باشن یا نتونن بازی رو تا آخر ادامه بدن.
همین نشونه ای هست برای اینکه بدونین باید بیشتر این بازی‌ها انجام بدین.

تبصره:
اگر یک رابطه ای مدام داره شما رو اذیت میکنه، میشه حذفش کرد، فقط قبل اینکار، حتما مدل مرزگذاریتون رو چک کنین. شاید با مرزگذاری درست و مجدد، همه‌چیز بهتر شه.

اسم این اپیزود میشد این باشه:
بزرگترین کمکی که ما میتونیم برای تربیت درست بچه‌های بقیه انجام بدیم
یا مثلا مثلث نسازیم تو ذهن کودک
یا چرا باید در حضور کودک، متحد بمونیم

بعضی روزا هست که حتی بازی کردن با بچت برات سخته، تو تنها نیستی فقط باید دلیلشو پیدا کنی و بتونی کنترلش کنی.
و در نهایت کودک به مادرِ کافی نیاز داره ، نه مادرِ بی نقص.

ذهن بطور خودکار دنبال حس آشناست، حتی اگر اذیت کننده باشه
و چون راه‌های تکراری به مقصدهای جدید نمی‌رسن
برای تغییرِ حس اذیت‌آور، نیازه که روی خودمون کار کنیم.

بعضی از دونسته‌های ما، بعدها سایه‌ی خنکی میشه بالای سر بچه‌هامون؛ یکیش آگاهی از چیزیه که میخوام توی این اپیزود درموردش بگم
تفکرجادویی!

قبل از برنامه‌ریزی برای فرزندپروری بهتر است بدانیم...
اونجایی که گفتم«تا وقتی چیزی کار می‌کنه لازم نیست تغییرش بدین»برای موارد اضافه بر سازمانه
مثل آموزش خواب، جدا کردن جای خواب، آموزش تغذیه مستقلولی یه سری چیزها خط قرمزن؛ یعنی تحت هیچ شرایطی تیک نمی‌خورن. چیزهایی مثل زدن بچه، تهدید کردنش، یا استفاده از دیجیتال برای زیر دو سال. این‌ها چون با جون و رشد بچه سروکار دارن، قابل مذاکره نیستن و توی این دسته‌بندی نمیگنجن